با نزدیک شدن به روزهای پایانی سال، دغدغه‌ ها و نگرانی‌ های جامعه کارگری درباره میزان دستمزد سال ۱۴۰۴ روزبه‌روز پررنگ‌تر می‌شود. کارگران که همیشه در این مقطع از سال منتظر تصمیمات سرنوشت‌ساز شورای عالی کار هستند، حالا با مطرح شدن پیشنهادات عجیب و غریب احمد میدری، وزیر کار دولت پزشکیان، بیش از پیش احساس ناامنی و سردرگمی می‌کنند. این پیشنهادات که به نظر می‌رسد از واقعیت‌های زندگی کارگران فاصله زیادی دارد، نه‌تنها آرامش خاطر به آن‌ها نمی‌دهد، بلکه زنگ خطر تشدید مشکلات معیشتی را برای این قشر زحمتکش به صدا درآورده است.

در حالی که بارها حکومت خودخوانده طالبان علت عدم رهاسازی حق‌آبه ایران از رودخانه هیرمند را خشکسالی و کاهش بارندگی اعلام کرده‌ و در هفته‌های گذشته برای چندمین‌بار به مسئولین کشورمان قول داد دیگر آب را به گودزره منحرف نکند اما بازهم خلاف وعده‌هایشان عمل کردند.

حجم آب موجود در سدها در سال آبی (۱۴۰۴-۱۴۰۳) ۲۲.۲۶ میلیارد متر مکعب و ۵ درصد کمتر از رقم ۲۳.۵۴ میلیارد متر مکعب سال گذشته است.

یک کارشناس اقتصادی تصریح کرد: احیای منابع و انفالی مانند معادن و در اختیار حاکمیت قرار گرفتن آنها از واجبات تأمین مالی دولت محسوب می‌شود.

با توجه به مواجهه ایران با تحریم‌های بین‌المللی، درآمدهای نفتی موردانتظار عمدتا محقق نشده است. یکی از دلایل این امر، تشدید تحریم‌ها و تخفیف‌های هنگفت نفتی است. در کنار تمامی این موارد، چین در برخی از مواقع، پول نفت فروخته‌شده را پرداخت نکرده است!

به دنبال مصوبه مهرماه وزارت نیرو که به افزایش نرخ برق صنعتی منجر شد، بعد از مکاتبات متعدد و ورود شورای گفت‌وگو به ماجرا، مقرر شد رأی هیأت تخصصی دیوان عدالت اداری برای توقف این مصوبه اجرایی شود.

طرح یارانه معیشتی کالابرگ با هدف حمایت از معیشت خانوارهای مشمول و تقویت سبد غذایی دهک‌های اول تا هفتم اجرا می‌شود، بر این اساس، دهک‌های اول تا سوم به‌ازای هر نفر ۵۰۰ هزار تومان و دهک‌های چهارم تا هفتم به‌ازای هر نفر ۳۵۰ هزار تومان اعتبار دریافت خواهند کرد. این اعتبار برای خرید ۱۱ قلم کالای اساسی شامل اقلامی از گروه‌های لبنیات، پروتئین و خواربار اختصاص می‌یابد.

با وجود اینکه کمتر از ۲۰ روز تا پایان سال باقی مانده است، جلسات مربوط به تعیین دستمزد کارگران هنوز به صورت جدی آغاز نشده است. بسیاری از کارگران بر این باورند که اراده‌ای برای برگزاری جلسات چانه‌زنی و مذاکرات مزدی وجود ندارد. در سال‌های گذشته، در چنین مقطعی از سال، این جلسات با نظم و انسجام بیشتری برگزار می‌شد، اما امسال به نظر می‌رسد که تمایل چندانی برای ورود جدی به این مسئله وجود ندارد.نگرانی اصلی جامعه کارگری این است که در روزهای پایانی سال، تصمیم‌گیری درباره دستمزدها به شکلی شتاب‌زده و بدون بررسی‌های کافی انجام شود؛ تصمیمی که نه‌تنها کمکی به بهبود وضعیت معیشتی کارگران نمی‌کند، بلکه ممکن است موجب تداوم فاصله بین دستمزد و هزینه‌های زندگی شود. این نگرانی از آنجا ناشی می‌شود که طی سال‌های گذشته، افزایش حقوق همواره از تورم و هزینه‌های واقعی معیشت عقب مانده و این شکاف همچنان پابرجا مانده است.