رمزآتی به‌عنوان بستری برای هم‌افزایی دولت و بخش خصوصی، می‌کوشد زمینه شکل‌گیری نوعی اقتصاد نو در ایران را فراهم کند؛ اقتصادی که می‌تواند از ابتدا با مشارکت دو سوی سیاست‌گذاری و اجرا بنا شود.

بازار رمزارز در ایران سال‌هاست میان دو قطب «تقاضای واقعی مردم» و «سیاست‌گذاری سخت‌گیرانه» در نوسان است. میلیون‌ها کاربر به‌طور روزمره با دارایی‌های دیجیتال سروکار دارند، اما در سوی دیگر هنوز بخشی از سیاست‌گذاران با این صنعت مانند یک تهدید برخورد می‌کنند. این دوگانگی نه‌تنها به شفافیت بازار کمک نکرده، بلکه شکاف میان رفتار واقعی کاربران و ساختار رسمی تصمیم‌گیری را عمیق‌تر کرده است.

درحالی که سیاست‌گذاری صنعت رمزارز در کشور بین بی‌اعتمادی، سردرگمی و تصمیم‌گیری‌های متناقض دست‌وپا می‌زد، نبود یک فضای شفاف برای گفت‌وگو میان بخش خصوصی و حاکمیت به مانعی جدی برای توسعه تبدیل شده است. حالا اما شکل‌گیری بستری مثل رمزآتی بارقه‌ای از تغییر را نشان می‌دهد؛ یک تلاش مشترک برای شنیده‌شدن صدای فعالان این حوزه، آن هم نه از موضع پایین، بلکه در تریبونی برابر.

در ایران که تنها در هفت سال، ارزش پول ملی با چاپ بدون پشتوانه ۹ برابر کاهش یافته، نگاه امنیتی به رمزارزها بیشتر به شوخی شبیه است. رمزآتی می‌تواند این تناقض را به صراحت فریاد بزند.

اگرچه طلا همچنان دارایی محوری ذخایر بانک‌های مرکزی باقی می‌ماند، اما بیت‌کوین نیز در مسیر تبدیل‌شدن به یک دارایی مکمل قرار دارد؛ دارایی‌ای که با کاهش نوسان، افزایش نقدشوندگی و پذیرش نهادی، جایگاهی محدود اما رو‌به‌رشد در ساختار ذخایر رسمی پیدا می‌کند.

شرکت‌های لبنی در ۸ ماهه رشد ۵۷ درصدی داشته اند، اما بررسی جزئیات نشان می‌دهد شرکت‌هایی مانند غالبر و غمارگ افت عملکرد داشته‌اند.

صنایع شیرینی‌جات و محصولات غذایی در ۸ ماهه عملکردی مثبت داشته‌اند، اما جزئیات نشان می‌دهد شرکت‌هایی مانند غگز، غنیلی، غشهد و حتی غکورش به‌طور جدی از میانگین صنعت عقب مانده‌اند.

صنعت قند و شکر در مجموع با رشد ۶۲ درصدی عملکردی مثبت داشته است، اما بررسی جزئیات نشان می‌دهد شرکت‌هایی مانند قشکر، قزوین، قهکمت و حتی قصفها به‌طور جدی از میانگین صنعت عقب مانده‌اند